Glad

Glad
Ik ben een van de (weinige?) Nederlanders die niet dolblij worden van sneeuw en ijs. Ik vind het wel mooi vanuit mijn warme huiskamer en soms loop ik midden in de nacht door versgevallen krakende sneeuw en word daar dan erg opgewonden van, maar zodra gladheid dreigt word ik bang. Heb ik altijd gehad. Ook als kind. Misschien vanwege mijn Indische afkomst? Al met al vind ik een expressieve winter dus vooral erg lastig. Ik word veel langzamer in mijn bewegingen en geconfronteerd met mijn eigen schijterigheid.

Maar onlangs kon ik na een lange periode van ijs en sneeuw gelukkig weer over de schone straten fietsen.
Echter, toen ik bij de buurtbibliotheek langs ging, bleek daar over het hele gebied voor de ingang een bobbelige ijslaag te liggen van een paar centimeters dik, waarop de regen neerplensde. Extra lekker glad dus.
Binnen zei ik tegen een van de mensen achter de balie, dat ik het raar vond dat dat niet werd opgeruimd. Dit was toch een openbare plek?

De baliedame reageerde verstoord. Hoe durfde ik haar dat te vragen? Dat hoefde zij toch niet te doen? Dat was het werk van de gemeente. En ik moest ophouden haar te storen want ze was net op de computer naar de gemeente aan het zoeken.
Was de bibliotheek dan niet van de gemeente? En het ging hier toch om de stoep en niet om de rijweg?
'Oh', zei ik, 'dus als ik nu mijn been breek, dan is dat de schuld van de gemeente?'

Ze was even stil.

Een ogenblik dacht ik dat ze het licht en haar eigen afschuiftechniek zag, maar nee, ze kende haar grenzen en ging verder met haar queeste.
Buiten vond ik steun bij ander klagende kruipers.
Onrecht en angst voor gladheid verbroederen.

Toen ik mijn fiets van het slot haalde, zag ik dat de Marokkaanse man van het ernaast gelegen buurthuis met zijn sneeuwschop het ijs aan het weghalen was.

Helemaal fout bezig, die man.
Gelukkig.'

Terug naar overzicht