De invloed van een herinnering op je communicatie

De invloed van een herinnering op je communicatie
In deze blognote neem ik jullie mee naar een herinnering van mij uit de tijd dat ik nog een klein meisje was. Omdat het een herinnering is die indruk heeft gemaakt, speel ik haar met enige regelmaat af in mijn hoofd. Als een ‘film’ . Het is een ‘Film’ waar pijn omheen zit.

Het is een soort herinnering die jij als lezer van deze blognote waarschijnlijk ook wel kent. Een herinnering die een verhaal geworden is. Een herinnering die je op gezette tijden gebruikt om voor de zoveelste keer voor jezelf vast te stellen waarom je bepaalde dingen zo moeilijk vindt.

Er zijn door die ervaring overtuigingen over jezelf ontstaan. Je hart is er een beetje door dichtgegaan en er zijn door die ervaring patronen in hoe je communiceert ontstaan. Je hebt toen voor jezelf conclusies getrokken, waardoor je je nu bijvoorbeeld niet meer echt vrij voelt om te zeggen wat je wilt zeggen. Je hebt je lesje geleerd en je kijkt voortaan wel beter uit om frank en vrij het contact aan te gaan. Komt er al een herinnering bij je naar boven?

In deze blognote beschrijf ik de ervaring zoals ik het me herinner en ik wil jullie ook graag vertellen hoe ik er tegenwoordig tegenaan kijk. Zodat het geen herhaling meer is van het voelen van de pijn, maar juist een opening biedt naar mijn zelfvertrouwen. Zodat het voor mij makkelijker wordt om te zeggen wat ik wil zeggen met behoud van een open hart. Wie weet heb je er iets aan.

Mijn herinnering

Ik ben nog klein, maar ik ben al wel groot genoeg om in mijn eentje door de buurt te zwerven. Vlakbij mijn huis is een groot veld dat vol staat met bloemen in allerlei kleuren. Vooral de klaprozen vind ik prachtig! Ik verveel me een beetje en hang hier wat rond. En dan krijg ik een heel goed idee. Ik ga deze mooie bloemen plukken. En die geef ik dan aan mama. Om haar te verrassen. Ik voel me blij en warm van binnen. Ik hou van mama en daarom wil ik haar verrassen met een heleboel vrolijk gekleurde bloemen. Vooral veel klaprozen, want die vind ik het allermooist!

Mama is in de keuken als ik thuiskom met het boeketje in mijn warme handjes. De bloempjes hangen een beetje, maar ik vind ze nog steeds mooi. “Kijk mama, deze heb ik voor jou geplukt!”

Ze kijkt op. Ik sta voor haar in afwachting van haar blije reactie. Tot mijn schrik gebeurt er heel iets anders. “Wat heb je nou gedaan! Je mag helemaal niet zomaar bloemen van het veld plukken! En klaprozen gaan meteen dood als je ze plukt, dus daar heb je niks aan!”

Ik herinner me nog goed hoe ik schrok van wat ze zei. Ik was met stomheid geslagen, omdat ik een totaal andere reactie van haar had verwacht. Ik een blije mama verwacht die me een dikke knuffel zou geven. Deze schrik was een heel fysieke ervaring en zette zich diep van binnen in me vast. Ik concludeerde razendsnel dat een open hart flinke risico’s met zich meebrengt. En jarenlang was ik in soortgelijke situaties weer met stomheid geslagen.

Ik hou nog steeds enorm van klaprozen, maar als ik ze zie komt deze herinnering ook weer boven. En eerlijk gezegd kreeg ik daar behoorlijk genoeg van.

De herinnering onderbreken

Inmiddels begrijp ik dat de pijn die aan deze herinnering kleeft niet over mij gaat, maar over mijn moeder. En dat die kleine meid met haar open liefdevolle hart volkomen los staat van haar reactie.

Wat ik me realiseerde is dat mijn lichaam naast de schrik ook heeft onthouden hoe goed ik me voelde op dat veld tussen de bloemen. Ik voel nog hoe ik geniet van alle mooie kleuren. Ik voel nog de pret bij het idee om mijn mama te willen verrassen omdat ik van haar hou. Dat enthousiaste meisje met haar open hart. Zij was er het eerst en ze is er nog steeds.

Dus tegenwoordig kijk ik alleen nog maar naar het eerste gedeelte van deze herinnering. En laat ik alles wat ik erbij voel tot me doordringen. Ik word er blij van en merk dat ik ervan ga glimlachen. In plaats de film af te maken tot en met de schrik, voel ik me open en vol zelfvertrouwen. En daar heb ik tijdens mijn gesprekken natuurlijk veel meer aan.

Als een reactie van iemand me nu overvalt omdat ik een andere verwachting had, val ik echt nog wel eens stil. Het brengt me nu in elk geval niet meer aan het twijfelen over mezelf. Als het nodig is kom ik er bij de persoon in kwestie later op terug en bespreek waarom ik met stomheid was geslagen. Zo wordt de verbinding altijd hersteld en blijft mijn hart open.

Aan de BAC

Als jij nou bij jezelf herkent hoe ervaringen die je hebt opgedaan invloed hebben op hoe je communiceert en wil je daar stappen in zetten, dan kan ik je helpen. Vanuit mijn visie en werkwijze ga ik met je aan de BAC. We werken precies aan die dingen die jij lastig vindt.

Voor meer informatie of een eerste kennismaking nodig ik je van harte uit om contact met me op te nemen. Dat kan via hanneke@hannekejanzen.nl of via 06 – 50 62 70 28.

Terug naar overzicht